‘Connecting Design & Research’ is een praktisch model dat onderzoekers en ontwerpers helpt om hun werk binnen één gedeeld proces op elkaar af te stemmen. Het verbindt onderzoeksvragen, ontwerpkeuzes en kennisontwikkeling, zodat co-creatie, productontwikkeling en academisch onderzoek beter op elkaar aansluiten.
Dit model helpt onderzoekers en ontwerpers/ontwikkelaars om:
Het model is met name relevant voor onderzoek waarin design, co-creatie en productontwikkeling samenkomen.
In veel onderzoeksprojecten werken onderzoekers en designers samen aan tools en interventies die in de praktijk ingezet kunnen worden. Daarbij vindt vaak co-creatie plaats met maatschappelijke partners en burgers. Dat is een mooie ontwikkeling, omdat het helpt om onderzoek beter in de maatschappij te laten landen.
Tegelijk is het niet altijd vanzelfsprekend dat onderzoekers en designers een gedeeld beeld hebben van het totale proces. Onderzoekers komen bijvoorbeeld regelmatig bij ons met een concrete vraag, zoals: “kunnen jullie een video, website of spel maken?” Die vraag is logisch, maar vertelt ons weinig over wat er precies onderzocht wordt, welke keuzes daaraan vooraf zijn gegaan, en welke druk er speelt, zoals het behalen van publicaties.
Daardoor blijven belangrijke vragen soms impliciet. Waarom kiezen we voor deze interventie? Wat onderzoeken we eigenlijk? Wat wil je meten en welke data heb je nodig? Als die vragen niet gezamenlijk worden gesteld en beantwoord, kunnen ontwerpkeuzes en onderzoeksdoelen uit elkaar gaan lopen. Dat kan leiden tot oplossingen die het onderzoek minder goed ondersteunen, of tot onderzoek dat niet optimaal gebruikmaakt van het designproces en de praktijkcontext.
De afgelopen jaren zijn we daarom steeds actiever gaan doorvragen naar die context. We merken dat dit de samenwerking verbetert en, nog belangrijker, leidt tot meer impact, zowel academisch als maatschappelijk. Tegelijk kostte het ons vaak veel woorden om uit te leggen waarom we die vragen stellen.Om dat gesprek te vereenvoudigen, hebben we het model Connecting Design & Research ontwikkeld. Deze biedt een gedeelde taal om te begrijpen hoe onderzoek en design zich tot elkaar verhouden binnen één proces. Door die samenhang zichtbaar te maken, helpt het onderzoekers en ontwerpers om betere vragen te stellen, scherpere keuzes te maken en hun werk gedurende het project beter op elkaar af te stemmen.
Ons model bouwt voort op de Double Diamond van de UK Design Council, een internationaal bekend model dat het ontwerpproces structureert in vier fasen: ontdekken, definiëren, ontwikkelen en opleveren.
Wij hebben dit model aangevuld met een onderzoeksritme dat hier doorheen loopt: scope, specify, analyze, assess. Zo wordt zichtbaar hoe onderzoeksactiviteiten en ontwerpstappen met elkaar samenhangen, en hoe keuzes in het ene deel van het proces doorwerken in het andere. Per fase geven we voorbeelden van mogelijke scholarly outputs. Deze zijn niet uitputtend of vastomlijnd, maar bedoeld als denksteun om te verkennen waar kennis ontstaat en hoe die kan worden vastgelegd.
Wij gebruiken dit model vooral als hulpmiddel in gesprekken. In de praktijk leidt dat vaak tot andere vragen. In plaats van direct in te gaan op een oplossing, verschuift het gesprek naar de onderliggende onderzoeksvraag en het doel van een interventie. Dat helpt om betere keuzes te maken, zowel in het ontwerp als in de manier waarop data wordt verzameld.
Daarnaast helpt het model om overzicht te houden gedurende het project. Je ziet waar je je in het proces bevindt en welke activiteiten daarbij passen. Zo wordt het makkelijker om werk op elkaar af te stemmen en kansen voor kennisontwikkeling en publicaties tijdig te herkennen.
Het model is bijvoorbeeld bruikbaar:
In een samenwerking met Trimbos en de Universiteit Utrecht (Minding the Gap) kregen we in eerste instantie de vraag om een interventie te ontwikkelen in de vorm van een educatief, speels parcours. Die vraag gaf vooral zicht op de gewenste interventie (develop), maar nog niet op wat er precies onderzocht werd.
Door de praatplaat in het gesprek te gebruiken, ontstond er meer zicht op de onderliggende onderzoeksvraag: hoe ontwikkelt motivatie zich binnen een co-creatieproces? Met dat inzicht konden we onze ontwerpkeuzes en de opzet van de co-creatiesessies explicieter koppelen aan wat er onderzocht werd (define/analyze).
Dit leidde tot een andere invulling van de workshops. In plaats van toe te werken naar één vaste oplossing, kozen we voor werkvormen die bijdroegen aan de ervaring van deelnemers en de productontwikkeling, en tegelijk data opleverden voor het onderzoek.
Het model ‘Connecting Design & Research’ is vrij te gebruiken onder de Creative Commons Attribution 4.0 licentie (CC BY 4.0). Vermeld bij gebruik: © 8D | Research + Design = Impact.
Meer informatie over de Double Diamond is te vinden via de Design Council: https://www.designcouncil.org.uk/our-resources/the-double-diamond/
Veel zorginnovaties stranden niet door slecht ontwerp, maar door gebrekkige implementatie. Design thinking stopt vaak bij het prototype, terwijl juist de uitrol mensgericht ontwerp vereist. In dit artikel laten we zien hoe co-creatie, empathie en iteratie ook in de implementatiefase het verschil maken.
Participatief onderzoek kan een oplossing zijn voor drie knelpunten waar onderzoekers tegenaan lopen: datavergaring, effectieve kennisoverdracht en disseminatie. Potentiële vormen zijn game-based onderzoek en design-based onderzoek. We inspireren je graag met voorbeelden uit ons portfolio.
Hoe deel je onderzoeksresultaten effectief met de samenleving? Dit artikel laat zien hoe participatief design bijdraagt aan effectieve kennisoverdracht door vorm, inhoud en context op elkaar af te stemmen. Praktijkvoorbeelden illustreren hoe design academische inzichten bruikbaar maakt in de praktijk.